Wydawałoby się, że takie gry jak „Theater of War” nie mają już w dzisiejszych czasach racji bytu. Zaawansowane, skomplikowane, niełatwe do ogarnięcia symulacje taktyczne z czasów II wojny światowej – przecież to ginący gatunek. Tak uważają wszyscy, oprócz ludzi rzeczywiście grających w te gry, a także tych, którzy je produkują. Najwyraźniej tych pierwszych jest wystarczająco wielu, by tym drugim opłacało się cały czas coś dla nich tworzyć.
Druga część „Theater of War 2” doczekała się już jednego rozszerzenia, a wkrótce zadebiutuje drugie, tym razem zajmujące się arcyciekawą operacją na łuku kurskim, ostatnią wielką ofensywą armii niemieckiej na froncie wschodnim, ostatnią próbą przejęcia inicjatywy strategicznej i odwrócenia losów wojny. Doprowadziła ona do największej bitwy pancernej w dziejach - pod Prochorowką - którą Niemcy sromotnie przegrali i od tego momentu nie mieli już sił na nic innego, jak tylko osłanianie odwrotu aż do Berlina.
„Kursk 1943” nie jest dodatkiem do „Theater of War 2”, lecz samodzielną grą na jego bazie. Bitwę kurską pokazuje z dwóch różnych perspektyw, oferując dwie kampanie dla każdej ze stron konfliktu. W jednej gracz będzie dowodził grupą bojową ze składu Dywizji Zmechanizowanej „Grossdeutschland”, w drugiej poprowadzi do boju „za rodinu” jednostki z 3. Korpusu Zmechanizowanego oraz 67. Gwardyjskiej Dywizji Piechoty. Każda z tych kampanii to ciąg około dziesięciu misji ściśle ze sobą powiązanych i oczywiście bazujących na faktycznych wydarzeniach historycznych. Oddziały, które przeżyją każde starcie zdobędą doświadczenie i awansują na wyższe poziomy – i oczywiście można je będzie wykorzystać ponownie. Grając Niemcami nawet trzeba będzie, bo w zasadzie nie otrzymają oni żadnych uzupełnień i muszą dbać o każdą, najmniejszą nawet jednostkę. Rosjanie będą mieli nieco łatwiej, bo oni wsparcie dostaną, ale z kolei muszą się mierzyć z najnowszym uzbrojeniem niemieckim, groźnymi tygrysami oraz zawodnymi, ale morderczymi panterami. Zwycięstwo w każdej z misji nagradzane jest także specjalnymi punktami, które można wykorzystać do zakupu wsparcia lotniczego lub artyleryjskiego albo wyremontowania uszkodzonych jednostek.
„Kursk 1943”, podobnie jak podstawowa wersja „Theater of War 2”, jest grą nastawioną nie tylko na wiarygodność i wierne odtworzenie ówczesnego pola walki, ale wręcz ultrarealizm, może nie w dziedzinie oprawy wizualnej, ale z pewnością w kwestiach technicznych. Przykładem niech będzie niesamowicie rozbudowana symulacja modelu balistycznego - każdy pocisk jest dokładnie śledzony od momentu wystrzelenia aż do trafienia w cel, a nawet później, bo zawsze może wejść pod odpowiednim kątem, przebić pancerz wieży tygrysa, zmasakrować załogę odłamkami i mieć jeszcze tyle siły, by przebić się na drugą stronę i polecieć gdzieś w dal...
Fani sprzętu wojennego z II wojny światowej będą wniebowzięci. „Kursk 1943” da im się pobawić wspaniałymi zabawkami. W grze można zobaczyć na przykład dwadzieścia wiernie odtworzonych czołgów obu stron, włącznie z amerykańskimi i brytyjskimi, które Armia Czerwona otrzymała w ramach umowy lend lease, a także samoloty, transportery, artylerię zwykłą i przeciwlotniczą, półtorej setki różnego rodzaju amunicji do przeróżnych dział i wyrzutni, nie licząc 35 typów broni piechoty, w których znajdą się także pancerzownice i kilka rodzajów granatów.
Jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć na własne oczy tę jedną z największych i najważniejszych bitew II WŚ, to „Theater of War 2: Kursk 1943” jest po temu najlepszą okazją, szczególnie że oprócz wspomnianych kampanii zawiera też edytor misji pozwalający zasymulować dowolne starcie, także w ramach rozgrywek wieloosobowych. Mówiąc krótko – jest to spełnienie marzeń niejednego domorosłego generała... lub pułkownika. Albo nawet majora.
Światowa premiera już po koniec marca. Mam nadzieję, że na polską nie trzeba będzie czekać wiele dłużej.
BearShare 9.0.0.88083
